رهگذر
|
آنکس که ترا یافته آرام بگیرد چون صیدکه آرام به یک دام بگیرد هم همدم وهم مونس وغمخوار توباشی نام توبرد از دل خود کام بگیرد راضی نکند وعده ی فردای تو او را ازیاد تو از عشق تو الهام بگیرد از هررگ هستی چوشود نام تو جاری با جان ودلش پاسخ ابهام بگیرد اندیشه کند پاک به یادت همه اوقات واز دست تواز هر صفتت جام بگیرد گرسخت گرفته است براو دور زمانه با تکیه به نامت همه انجام بگیرد بی مهر رخت خاک وخسی بیش نباشد بامهر تو انسانیتش نام بگیرد
دست رحمت بیا با نگا هی تو این شب سحر کن بیا لحظه ای هم ازین جا گذر کن بیا ور به راهت شمیم بها ران ا زین آ سمان تیر گی رابه در کن بگیراز د ل من حکو مت ز غم ها شبی دردلم انقلابی دگر کن اگر تو بیایی غمم چاره گردد جداریشه از ساقه اش با تبر کن مذاقم شده تلخ از طعم دنیا بیاو تو تلخی به کامم شکر کن ببین زندگانی که زندان من شد بیاسرنوشتم تو زیروزبرکن به مهرت به قولت ببندم دلم را تو ای دست رحمت زغیبت حذر کن
ای یار کجایی که به دیدار بیایم فارغ شوم ازهر کس وهرکاربیایم هردر بزنم تاکه شوم لایق دیدار هرچند که افسرده وبیمار؛بیایم ازسربپردعادت خوابیدن وخوردن هشیار-نه چون خفته-که بیداربیایم ازعاقبت کارنپرسم که چگونه است گرسربرود هم به سردار؛ بیایم برسربکشم چادر عشقت همه عمرم بی خود زخود ومست ؛نه هشیار بیایم من چشم ببندم که نبینم همگان را راهم بدهی زود به دربار بیایم درراکه ببندی تو به رویم کنم اصرار ازپنجره یا از سر دیوار بیایم درپیش اگرکوه واگر دشت وبیابان باشد من سرگشته ی بس زار بیایم
سرای سالمندان درآن آیینه ی پیرشکسته نگاهش پرزحسرت روح خسته خودم را دیدم وفردای خودرا غمی از حسرتش بردل نشسته زدل آهی کشید ازدرددنیا ازآن دلگیر جا ی تنگ وبسته مگر این غیر فرداهای من بود.؟ به او گفتم بگوید از گذشته ولی جز آه او چیزی ندیدم دردل را به روی غیر بسته سکوتش سخت سنگین بودوگویا به عکس قاب کهنه خیره گشته چروک دست وپیشانیش میگفت امید از زنده بودن هم گسسته خداوندا چگونه زیست باید؟ که درپایان نباشم دل شکسته عبور ما چه سان باشد از این راه؟ رها از بند غم باشیم ورسته
حال دل خداونداچه حالست این که من دارم گهی غافل زاطرافم گه هشیارم گهی غمگین غمگینم گهی شاداب گهی در خواب هم گویی که بیدارم گهی روشن ضمیر من زانوارت گهی گویی زتاریکی شب تارم دلم گاهی لبا لب از امیدی است گهی نومید نومیداست دل زارم گهی شاکی زبیماری وتقدیرم زمانی سجده ی شکرش به جا آرم گهی ترسان زخوف آتش قهرم گهی یارب به دل مشتاق دیدارم گهی خاموش وسردم همچوخاکستر گهی چون شعله ی سوزنده ی نارم گه از پرواز پروانه شوم نالان گهی چون سنگ بی درکم چو دیوارم گهی حیران حیرانم پشیمانم و سرگردان به دور خود چو پرگارم خداوندا مرا توخود ثباتی ده کزین حالم چو اعدامی سر دارم
پنهان شده در بوی گلی فصل بهاران ای مهر توشدتعبیه در قطره ی باران شد زنده دوباره گل وریحان وشقایق هر قطره ی باران شد مسیحای گیاهان همراه نسیمی گل نشکفته ی باغی مادام صفای چمن وجوی کناران ای جلوه ی رویت رخ گلهای بهاری در محشرگل راز رخت گشته نمایان هرچند که تازه است نسیم خوش اسفند یا خیس شدن زیر عبور تر باران غافل زتوام خسته ی تکرار زمانه از صفر به صفر این سفر خاکی انسان یارب به دل سوخته ی من نظری کن باران به کویر دل من باز بباران شدتیره دلم بس که شده غرق تمننا بر چشم ودلم بارقه ی نور بتابان تو حسن ختامی به زمستان دل من یاد تو بهار دل من اوج زمستان هرگاه گشایم به سخن لب توهمانی
پژواک صدایم که نشیند به دل وجان
خسوف روزگار شاد باش ای دل که غم را رانده ام شب برو خورشیدرا من خوانده ام آنکه آغوشم کشید باشد امید آمده پیشم بماند بانوید گرچه پاییز است اما دل بهار باامیدم شد هوای لاله زار بعدازاین دیده مرا یاری کند هم زبان هم گوش همکاری کند ناامیدی رابرانم من زدل سوی کعبه میرود این آب وگل زنگ در را می زنم تم باز کن قصه را این بار تو آغاز کن روح من چون موم دردستان توست جان من تشنه ی آن بستان تست گوش را فرمان بده تا نشنود وین قدمها را بگو تا بشکند گو زبان الکن شود بی نام تو گو به چشمم باشدادردام تو گلستانی بشکفد از نام تو دانه ها باغند با ارشاد تو تو به جانها بذر مهر افشانده ای خاک آنرا نور خود تابانده ای من خطاهایم رسیده آسمان سوی تو میآیم ای مولای جان تودر توبه به رویم باز کن تو مرا با عرشیان دمساز کن نیستم اگر لایق با همرهان بنده ات را تو بده راهی نشان ای تمام آیه هایت نور ناب برخسوف روزگارم تو بتاب
جهان از نظر من زیبایی ناب است جهان از نظر من آیات کتاب است جهان از نظر من ای دل بشنو از لب بلبل تو نواها آوای ربابست جهان از نظرمن گر در پی امروز حسابی وکتابی است تمرین حساب است جهان از نظر من حقا که نپاید همه دارایی دنیا رویای حباب است جهان از نظر من این دل شده حیران وچو بیگانه در این جا یک کهنه کتابست جهان از نظر من غفلت کده ای است جهان بی در وپیکر لالایی خواب است جهان از نظر من مرداب روان است ویکی چشمه ی اندوه دیرینه سراب است جهان از نظر من گر پاکی آب است نهان در کف دریا کف بر سر آب است جهان در نظر من
رفت فرصتها زدستم دیر شد دست من خالی زهر تدبیر شد ناگهان دیده گشودم بر جهان جان من درگیر یک تقدیر شد گرچه راهم سنگلاخ وپر خطر پای دل از غفلتم زنجیر شد از همه دنیای پر رنگ ولعاب سهم این دل ناله ی شبگیر شد مثل بوتیمارهستم مرغ غم ناله ام با آه بی تاثیر شد
حک کرده ام نام تو را د رگوشه ی پنهان دل جایی که می بیند فقط آن گوشه را جانان دل دل آب وجارو کرده ام آماده ی دیدار تو شوازکرم ای نازنین تو ساعتی مهمان دل هرروز وهر شب پا بنه بر فرش دل بر چشم دل افزون نمابامقدمت گنجینه ی ایمان دل چون تو بیایی میرود ابر سیاه غم کنار چتری بگیرم بر سرت از این همه باران دل بی تو بمیرد این دلم نومیدو تاریک وتباه باتو چراغانی کنم سرتاسر ایوان دل نام تو آید بر زبان رو میشود گنج نهان چین دلم در دست تو ای شاه وای خاقان دل
|
About
به وبلاگ من خوش آمدید Archivesارديبهشت 1391فروردين 1391 بهمن 1390 آبان 1390 مهر 1390 AuthorsمینامحمودیLinks
صابرانه
LinkDump
|
تبادل
لینک هوشمند
ورود
اعضا: